„Co mogę zrobić, żebyś nie musiała już tutaj wracać?”
—–
Czasem wystarczy przytulenie, którego zabrakło.
Pożegnanie, do którego nie doszło.
Bo nawet jeśli oznaczałoby ono płacz, to pozwoliłoby wypuścić emocje, które niesiemy dalej.
Czasem tylko zamykając je w sobie coraz głębiej. Im dłużej to trwa, tym trudniej się do nich dokopać.
Płacz pomaga, przytulenie. I zgoda na to, żeby każde poszło swoją ścieżką.
Wtedy, kiedy jedno w życiu, drugie w śmierci.
Lub kiedy podążając za swoimi gwiazdami odkrywamy, że ścieżki się rozeszły.
Nikt nie może nas uwolnić, jeśli sami się na to nie zdecydujemy, jednak dobre pożegnanie ułatwia ten proces.
Pozwala ruszyć dalej i cieszyć się na to, co jest.
I na to- co wychodzi nam naprzeciw.
Na nowe.
Mając w sercu to, co było.
—-
Ustawienia systemowe Berta Hellingera dają szansę, żeby takie pożegnanie mogło się odbyć i domknąć. Choć oczywiście nie wtedy, kiedy żałoba jest świeża i wymaga czasu oraz przejścia przez wszystkie jej etapy.
Tu- jako domknięcie procesu.