Wyobraź sobie przestrzeń.Możesz się nią nawet stać.Nie masz granic, rozprzestrzeniasz się.Może pulsujesz.Jesteś miłością.Przenikasz wszystko. Gdzieś na „swojej drodze” (choć w sumie donikąd nie zmierzasz, bo po prostu JESTEŚ wszędzie) napotykasz inną przestrzeń.Jest otoczona ciemną, gęstą chmura.W środku, za tą warstwą, znajduje się dokładnie taka sama- wibrująca energia miłości. W naturalny sposób, chciałaby się z Tobą połączyć, bo tak naprawdę jesteście jednym.Ale ta ciemna warstwa to uniemożliwia. Ty możesz ją przenikać, ale to w środku- jakby Cię […]

Dziś o tej trudnej ciszy. [Inspirowane obchodzonym dziś w kościele katolickim- Wielkim Piątkiem.] Myślę, że zna to każdy, kto kogoś stracił. Zwłaszcza nagle. Ta chwila, kiedy już się dokonało. Ktoś/ coś jest martwe. I wtedy nagle pojawia się ta cisza. Cisza tego, co nie zostało wypowiedziane. Obecności. Możliwości, które już nie zaistnieją.  Planów, których nie da się zrealizować. Śmiechu, którego już nie będzie. Spojrzenia, które było tak ważne. Czasem towarzyszy temu

Bywają sytuacje, kiedy wyjściowy obraz jest dla nas w pewien sposób oczywisty: dokładnie tak to wygląda, tak się czujemy… A potem pojawia się warstwa, ruch, ścieżka, której sami nie dostrzegliśmy. Im bardziej „otwieramy serce”, tym dalej płynie proces. Bywają obrazy, które nas zaskakują i nie potrafimy ich „zrozumieć”, bo np. nie wiemy o kogo chodzi. Wtedy, tak jak i zawsze – najważniejsze jest CZUCIE. W oparciu o nie proces może płynąć dalej. Są też obrazy,

Na ustawieniach nieraz pojawia się temat samotności. Jeśli pragniesz relacji ale pomimo prób i starań- nie udaje się, wówczas jak najbardziej można szukać pomocy w ustawieniach. Jako trudność, samotność miewa wiele różnych przyczyn, np.  *niedomknięte pożegnanie z którymś z byłych partnerów,  *utracone dziecko, *tkwienie przy rodzicu (ogólnie- trudności czy zaburzenia porządków miłości w relacji z rodzicami), tutaj pojawia się min. dynamika zabiegania/ poczucia bycia niewidzianym

Poza historiami rodowymi czy naszymi osobistymi, z którymi się utożsamiamy, ustawienia mogą pokazywać jeszcze jedną odsłonę. Są nią nasze wyparte części. Może nie tak dosłownie traktuje się wtedy historię, którą widać. Bardziej- jakie tam są emocje, reakcje, trudności. Jakości. Wtedy warto zadać sobie pytanie: w jakich obszarach życia/ sytuacjach tak się czuję? Zachowuję? Reaguję? Bo może czasem czuję się jak sprawca, któremu trudno popatrzeć na ofiarę.Czasem

Z reguły chcielibyśmy, żeby ustawienia zawsze się domykały. Bardzo szybko jesteśmy w stanie zobaczyć „praprzyczynę” problemu/ trudności. Potem następuje czas, w którym Klient wewnętrznie mierzy się z tym, co się pokazuje. Otwiera serce, dopuszcza emocje. W tym samym czasie w Polu działają ruchy, które dążą do pojednania obecnych tam osób. Wszyscy wolimy, żeby ustawienie się „domknęło”. Klienci, Reprezentanci, prowadzący. Wydaje nam się, że tak byłoby najlepiej, natomiast- nie zawsze

Zapytaj się siebie- jaki jest jego cel?Nie tylko w kontekście: „czego już nie chcę” (to, to akurat pokaże się samo…), ale też właśnie, a może przede wszystkim: „czego chcę?”.„Czego ja dla siebie chcę?”. * Dlaczego? Bo czasem jesteśmy tak zahipnotyzowani tym, czego nie chcemy, że nie widzimy nic innego.A ten kontakt z konkretnym pragnieniem, celem, sukcesem, wynikiem- jest bardzo ważny. Kiedy go odzyskujesz, zaczynasz znowu dostrzegać kierunek, w którym warto iść. Pomimo tego,

Mam wrażenie, że ustawienia pokazują warstwy, w których jesteśmy: Klientem, który doświadcza trudnych emocji, doświadczeń w życiu, relacji, zdrowiu. „Reprezentantami” wszystkich osób, które się w Polu pojawiają. Przez które emocje mogą się wydobyć, energia poruszyć. Im bardziej dajemy im wszystkim miejsce w sercu (ze wszystkim, co w sobie niosą), tym głębiej płynie pojednanie. Zgoda i scalanie rozdartych części w nas. W pewien sposób mamy te wszystkie osoby/aspekty w sobie.  Obserwatorem, który z życzliwością obserwuje/ ogarnia

Duża część ustawień hellingerowskich nawiązuje do historii- ofiary i sprawcy. Ważne, żeby pamiętać, że ustawienia, w swojej najgłębszej wersji, są metodą pojednania i miłości. To tu otwieramy serce i patrzymy na wszystkich w ten sam, nieosądzający, sposób. Znamy tylko wycinek historii. Jednocześnie nie chodzi o blokowanie emocji. Bo właśnie to powoduje, że traumy trwają i są przekazywane dalej. A zatem, mamy do czynienia z dwoma poziomami- na jednym wybrzmiewają emocje, na drugim- pojawia się ruch ku pojednaniu (tylko wtedy, kiedy emocje naprawdę